Istnieje wiele różnych rodzajów rozrywki dla dzieci, ale jedną z najbardziej ulubionych rozrywek dla dzieci zawsze był teatr lalek. Lalki, które poruszają się, mówią, śpiewają i tańczą, są dla dzieci prawdziwą uciechą. Dla dzieci są one niczym żywe istoty, a nie zabawki. Dzieci są zafascynowane bajkowymi postaciami, kolorową scenografią i wspaniałą muzyką. Podczas przedstawień kukiełkowych dzieci uczą się odróżniać dobro od zła i dowiadują się, pod jakimi maskami kryje się zło. Postacie lalkowe wzbudzają w dzieciach emocje, pokazują przykłady przyjaźni, dobroci i odwagi. Te spektakle są dla dzieci niezapomnianym przeżyciem i sprawiają, że chcą do nich wracać. Każde przedstawienie w teatrze lalek to podróż do krainy cudów i niesamowitych przygód — informuje wroclaw-trend.eu.
Historia teatru
Teatr Lalek we Wrocławiu został otwarty w 1946 roku. Założyła go rodzina Kalinowiczów, imigrantów z Ukrainy. Powojenny teatr dla dzieci był niezwykle potrzebny, ponieważ wiele z nich było sierotami i bezdomnymi. Od samego początku teatr przestrzegał zasady realizmu.
W latach 1949. i 1950. powstał zespół pod kierunkiem Stanisława Bursiewicza, który przed wojną był nauczycielem teatralnym i asystentem reżysera. Bursiewicz nawiązał kontakty z wrocławskimi szkołami, dzięki czemu publiczności zawsze było pod dostatkiem. Bursiewicz badał wpływ teatru na dzieci i konsultował się z psychologami z warszawskiego i wrocławskiego uniwersytetu. Tworzenie przedstawień nie było łatwe, ponieważ tematyka musiała być zgodna z socrealizmem.
W latach 50. i 60. kierownictwo teatru ulegało ciągłym zmianom, a wraz z nim zmieniały się jego poglądy artystyczne. Dzięki dyrekcji L. Serafinowicz powstała nowa interpretacja sztuki „Skarby Czarnego Jeziora”, która była już wystawiana w Krakowie. Dzięki nowej scenografii stała się ona pierwszym sukcesem twórczym teatru. W latach 60. teatr otrzymał własną siedzibę przy placu Teatralnym, choć przez pewien czas dzielił ją z Towarzystwem Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Później otwarto trzy sceny: dla najmłodszych, dla dzieci i młodzieży szkolnej oraz dla dorosłych. Te trzy różne sceny działają do dziś.
W latach 70. za sprawą Stanisława Stapfa przy teatrze powstało Studium Aktorskie Teatrów Lalkowych, którego absolwenci zasilili szeregi teatru. Była to pierwsza w Polsce udana próba stworzenia regularnego szkolnictwa dla lalkarzy. Za kadencji S. Stapfa teatr rozwijał się dynamicznie, przyciągając uwagę krytyków i przedstawicieli środowiska teatralnego. Liczba pracowników wzrosła niemal trzykrotnie.
W 1969 r. teatr zaprezentował spektakl „Cudowna noc”, który przełamał dotychczasowe wyobrażenia o lalkarstwie, gdyż przedstawienie lalkowe połączono z animacją filmową. W 1971 roku do spektaklu „Porwanie w Tiutiurlistanie” wprowadzono elementy jawnej i ucharakteryzowanej gry aktorskiej. W 1972 roku dzieci zostały zaangażowane do przedstawienia „Wyprawy po zielony metal”. W 1976 roku „Książę Portugalii” został uznany za najlepszy spektakl lalkowy w Polsce. Spektakl „Opera za trzy grosze” zyskał popularność poza granicami kraju. Występowały w niej duże, metrowe lalki podobne do sycylijskich marionetek.
W 1980 roku w teatrze nad kukiełkami zaczęli dominować aktorzy. Sukces odniosły spektakle „Iliada” i „Mały Książę”. Innowacje doprowadziły do pewnego rozłamu wśród członków dyrekcji ze względu na różne poglądy na sztukę teatru lalek. W 1981 roku dyrektorem został Wiesław Hejno, współpracownik Stanisława Stapfa, który pracował w teatrze od ponad 20 lat. Nadal poszukiwał nowych kierunków estetycznych, ale przywrócił znaczenie lalkom. Nowa produkcja, „Polskie szopki i Herody”, nawiązywała do tradycji jasełek, które były integralną częścią polskiej historii. Spektakl został doceniony przez publiczność i krytyków. Teatr Lalek zaczął częściej współpracować z dyrektorami innych teatrów, co przyczyniło się do jego rozwoju. W 1984 roku produkcje teatru zaczęły budować bliższy kontakt z publicznością. W 1995 roku teatr otworzył Dziecięcą Akademię Sztuki, która zajmuje się kreatywną edukacją dzieci.
W XXI wieku teatr lalek zaczął tworzyć spektakle operowe skierowane do szerokiego grona odbiorców. Spektakle opierały się na współczesnych sztukach, nowej dramaturgii skierowanej do różnych grup wiekowych, większej liczbie młodych reżyserów o indywidualnej estetyce i projektach interdyscyplinarnych.
Oprócz trzech stałych scen teatr posiada letnią scenę w Ogrodzie Staromiejskim oraz ruchomą scenę zwaną Bajkobusem, która porusza się z miejsca na miejsce i prezentuje spektakle plenerowe.
Spektakle dla dorosłych
Od 1967 roku na Małej Scenie prezentowano spektakle dla dorosłych, m.in. „Wielkiego Księcia” według „Hamleta” Szekspira i „Historię teatru lalek”. Mała Scena służyła realizacji nowych pomysłów reżyserskich. W 1971 roku szczególny rezonans wywołało przedstawienie „Czarownica”. Z udziałem aktorów i lalek pokazano historię procesów czarownic, które miały miejsce w średniowieczu. Spektakl pokazał znaczenie lalek w teatrze, które wkrótce miały zostać zastąpione przez aktorów. W 1973 roku wielkim sukcesem okazała się sztuka „Spowiedź w drewnie”.
Wśród innych słynnych przedstawień możemy wymienić trzy najpotężniejsze w swoim czasie: „Proces” Kafki, „Faust” Goethego i „Gyubal Wahazar” Stanisława Witkacego. Wszystkie dotyczyły zjawiska władzy.
W 1994 roku spektakl „Niedokonania” na podstawie Kafki przekroczył tryptyk fenomenu władzy i został doceniony przez krytyków teatralnych za artystyczne osiągnięcia w lalkarstwie.
W 2001 roku produkcja „Śmieszny staruszek” zawierała nowe i złożone formy animacji z połączeniem aktorów i lalek i zdobyła kilka nagród na różnych festiwalach. Inne produkcje Sceny dla dorosłych XXI wieku to „Szkice z Becketta” i “Ostatnia ucieczka” na podstawie dzieł B. Schulza.
Wielofunkcyjność teatru
We Wrocławskim Teatrze Lalek odbywają się spektakle dla dzieci, młodzieży i dorosłych. W niektórych przedstawieniach występują tylko lalki, w innych tylko aktorzy. Można tu obejrzeć spektakle i wziąć udział w warsztatach teatralnych.
W tworzenie przedstawień teatralnych zaangażowani są specjaliści z różnych dziedzin, w tym artyści i nauczyciele. Teatr stara się kultywować emocje, poruszać aktualne tematy, wprowadzać eksperymentalne środki wyrazu artystycznego, promować twórczy rozwój jednostki i wymianę doświadczeń.
Ponadto teatr oferuje akompaniament dźwiękowy spektaklu, fotele ze specjalnym oświetleniem dla osób wrażliwych na światło oraz słuchawki z redukcją szumów dla osób szczególnie wrażliwych na bodźce dźwiękowe. Możesz przyjść do teatru z psem przewodnikiem. Niektóre modułowe warsztaty ze sztuki integralnej są przystosowane dla dzieci z wadami wzroku i słuchu. Głównym celem teatru lalek jest znalezienie miejsca dla każdego i zjednoczenie ludzi o różnych zdolnościach poprzez zaangażowanie w sztukę.
Warsztaty teatralne
Teatr oferuje kilka warsztatów ukierunkowanych na dziecięcą twórczość. Cykl spotkań „Boczne drzwi do teatru” oferuje wejście za kulisy teatru i zobaczenie, jak powstaje przedstawienie, ponieważ to, co widać na scenie, to tylko niewielka część produkcji teatralnej.
W ramach „Bocznych drzwi” odbywają się spotkania z pracownikami teatru, z których każde poświęcone jest odrębnej dziedzinie: scenografii, muzyce, lalkarstwu, projektowaniu oświetlenia i dźwięku i nie tylko. Specjaliści z teatru prowadzą zajęcia edukacyjne i chętnie odpowiadają na pytania. Obowiązkową częścią spotkań jest czas zabawy i kreatywnych zadań poświęconych konkretnemu tematowi.
Autorskie warsztaty “Porażka” oferują zajęcia poświęcone porażce W świecie, w którym każdy chce odnieść sukces, porażka staje się czymś, co trudno zaakceptować. Dlatego studio proponuje pośmianie się z porażek i błędów. Ważną wartością pozostaje wsparcie przyjaciół. Poprzez gry improwizacyjne można ćwiczyć odwagę, pracę zespołową, uważność na bliźniego i nieprzedkładanie własnych osiągnięć ponad inne.
“Na tchnienia” oferuje dzieciom w wieku przedszkolnym zabawy na temat „o czym myślą przedmioty”, takie jak latarnie, rury, widelce i inne. Program przeznaczony jest dla wrażliwych dzieci, które widzą życie w martwych przedmiotach. Dzieci wymyślają dla nich historie i uczucia i czynią je głównymi bohaterami akcji. Wrocławski Teatr Lalek posiada również inne warsztaty.
Teatr pomaga nam uświadomić sobie nasze własne człowieczeństwo. Obserwując sytuacje w naszym życiu z zewnątrz, współczucie i umiejętność wyciągania wniosków pomagają nam zrozumieć, co czyni nas ludźmi. Regularne wizyty w teatrze rozwijają umiejętności komunikacyjne, pomagają wyrażać uczucia i emocje oraz poprawiają relacje ze światem i ludźmi.
