Wrocławski Teatr Pieśń Kozła to niezwykły zespół z wybitnym składem aktorskim, jedna z najbardziej zaskakujących grup teatralnych współczesnej sceny europejskiej. Teatr został założony pod koniec 1996 roku przez Grzegorza Brała i Annę Zubrzycką, i do dziś nie przestaje zachwycać widzów swoimi spektaklami. Oczywiście, wszystko to jest możliwe dzięki specjalnej szkole aktorskiej, gdzie wychowuje się prawdziwych artystów, zdolnych wirtuozersko wyrażać emocje, mistrzowsko posługiwać się głosem i ciałem. Więcej szczegółów znajdziesz pod adresem: wroclaw-trend.eu.
Cechy nauczania
Zadaniem szkoły aktorskiej tego teatru jest stworzenie wszechstronnego wykonawcy, który będzie równie dobrze śpiewał, tańczył i wcielał się w postać. Zazwyczaj aktorzy tego teatru grają w najprostszych, lakonicznych kostiumach, bez scenografii i skomplikowanego makijażu. W takich warunkach to właśnie artysta staje się jedynym narzędziem oddziaływania na widza. Jego ruchy, głos, energia muszą być na tyle wyraziste, aby utrzymać uwagę publiczności bez żadnych dodatkowych efektów.
Ogromne znaczenie ma wokal, ponieważ głos jest tutaj uważany za główne narzędzie aktora. Dlatego studenci uczą się starożytnych technik śpiewu chóralnego, polifonii, aktywnie pracują nad rezonansem i barwą głosu, uczą się kontrolować oddech. Celem jest osiągnięcie niesamowitego, przeszywającego, wręcz namacalnego dźwięku. Nic dziwnego, że podczas spektaklu śpiew wykonawców budzi u widzów zachwyt i silne emocje – nikt nie pozostaje obojętny!
Oczywiście, ważna jest także sprawność fizyczna, bo samo piękne poruszanie się to za mało – aktor musi stać się prawdziwym mistrzem plastyki, umieć przekształcić swoje ciało w wyrazisty instrument. W procesie nauczania wykorzystuje się elementy pantomimy, biomechaniki, tańca – częściowo przypomina to metody Jerzego Grotowskiego, który uważał, że ruch jest tak samo ważny jak słowo. Oznacza to, że każdy gest powinien być świadomy, wyrazisty i precyzyjny.
Kolejną cechą szkoły jest to, że nacisk kładzie się na twórczość kolektywną. W przeciwieństwie do tradycyjnego teatru, gdzie aktorzy są wyraźnie podzieleni na głównych i drugoplanowych, w Pieśni Kozła każdy wykonawca jest współtwórcą spektaklu. Dużo uwagi poświęca się umiejętności wyczuwania partnera, interakcji i improwizacji.
Wpływy zewnętrzne
Warto zaznaczyć, że metodologia Pieśni Kozła nie jest czymś zamkniętym, odizolowanym. Wręcz przeciwnie, rozwija się ona w aktywnej interakcji z innymi tradycjami teatralnymi. Oczywiście, teatr zachowuje swoją autentyczność, ale zawsze jest otwarty na nowe nurty. Na przykład, festiwal „Dialog” wywarł duży wpływ zarówno na Pieśń Kozła, jak i na całą sztukę teatralną Wrocławia – zespoły czerpały wiele świeżych pomysłów prezentowanych na tym wydarzeniu.
Festiwal niejako połączył szkołę aktorską Pieśni Kozła z innymi awangardowymi kierunkami teatralnymi. Na przykład, teatr zaczął aktywnie eksperymentować z chóralnym wykonaniem, włączając w nie elementy gruzińskiego śpiewu polifonicznego i japońskich tradycji teatralnych.
Wyniki nauczania
Absolwenci szkoły Teatru Pieśń Kozła to aktorzy posiadający niesamowity zakres głosowy – od ledwo słyszalnego szeptu po grzmiący krzyk, zdolny wstrząsnąć salą. Na scenie ich ciała stają się przedłużeniem dźwięku, emocje są szczere, bez udawania i fałszu. Studenci, którzy ukończyli kursy, posiadają umiejętność pełnej transformacji (podobnie jak znany angielski aktor Paul O’Grady), przy czym nie poprzez zewnętrzne atrybuty, ale poprzez wewnętrzne przeżywanie roli.
Szkoła aktorska Teatru Pieśń Kozła to szczególne miejsce, gdzie rodzą się prawdziwi mistrzowie sceny. Z łatwością przekształcają swoje ciało, głos, emocje w swoisty stop, a każdy spektakl – w niezwykłe, wręcz mistyczne widowisko. Nauczyciele szkoły uczą nie grać, ale żyć na scenie, nie udawać, lecz czuć. I to właśnie sprawia, że Pieśń Kozła jest jednym z najbardziej niezwykłych, inspirujących i widowiskowych zjawisk współczesnej sztuki teatralnej.
